Michael Faber to australijski pisarz holenderskiego pochodzenia. Jego najpopularniejszą książką jest napisana w wiktoriańskim stylu powieść "Szkarłatny płatek i biały". Autor zapowiedział, że "Księga dziwnych nowych rzeczy" będzie jego ostatnią.
Peter i Bea to małżeństwo z kilkuletnim stażem. On - kiedyś bezdomny narkoman i alkoholik - obecnie pastor, ona - pielęgniarka mają za sobą trudne doświadczenia. Kiedy prywatna korporacja USIC proponuje Peterowi wyjazd na planetę Oaza małżonkowie nie wahają się ani chwili. Na niedawno skolonizowanej Oazie Peter będzie głosił Dobrą Nowinę wśród tubylców, o których nie wie zbyt wiele. Ci okazują się być łagodnymi stworzeniami, które pragną słuchać Biblii, którą nazywają "Księgą Dziwnych Nowych Rzeczy". Im lepiej Peter dogaduje się z Oazjanami, tym gorszy kontakt ma z żoną. Para oddala się od siebie. Pozostała na Ziemi Bea przesyła pastorowi co raz bardziej niepokojące wiadomości.
Dość długo nie mogłam się wciągnąć w książkę Fabera, ale im dalej tym czytało mi się co raz lepiej. Nie jest to jednak zasługa głównego bohatera, do którego, nie wiedzieć czemu, zraziłam się. Peter, z pozoru chodzący ideał, kochający mąż, dobry pastor, przyjazna dusza, która wie co to znaczy być na dnie. Jego zaangażowanie w sprawę ewangelizacji Oazjan było szczere. Mimo tego nie obdarzyłam go sympatią. Im bardziej angażował się w sprawy nowych podopiecznych, tym bardziej oddalał od Ziemi i ukochanej żony. Nie potrafił zrozumieć rozpaczliwych listów żony, ogarnąć wszystkich katastrof jakie wydarzyły się na Ziemi podczas jego nieobecności. Im lepiej poznawał język tubylców, tym trudniej było mu porozumieć się z żoną.
"Księga Dziwnych Nowych Rzeczy" to książka science fiction tylko z pozoru. Owszem jest tu nowa planeta z "egzotycznymi" mieszkańcami, dziwny deszcz, powietrze wdzierające się w każdy zakamarek, czy woda o smaku melona, ale przede wszystkim jest to opowieść o miłości dwojga ludzi. W książce Fabera ważny jest ogólny kontekst, bowiem pisarz tworzył książkę jednocześnie opiekując się śmiertelnie chorą żoną, która stała się poniekąd wzorem do stworzenia postaci Bei.
Jest coś w książce Fabera, czego do końca nie umiem uchwycić, coś co umknęło mi w czasie lektury. Myślę, że kiedyś do niej wrócę, bo to jedna z najciekawszych książek, jakie miałam ostatnio okazję czytać. Polecam.
Za książkę dziękuję sklepowi internetowemu empik.com
wtorek, 15 grudnia 2015
niedziela, 13 grudnia 2015
"Tajemnica domu Helclów" Maryla Szymiczkowa (Jacek Dehnel, Piotr Tarczyński)
Pod imieniem Maryli Szymiczkowej kryje się dwóch mężczyzn - Jacek Dehnel, znany pisarz i Piotr Tarczyński, tłumacz, historyk i amerykanista. Choć kryminały retro to nie moja bajka, to po wielu pozytywnych recenzjach postanowiłam spróbować i nie żałuję, bo "Tajemnica domu Helclów" to kawał solidnej rozrywki.
Zofia Szczupaczyńska, żona profesora anatomii Uniwersytetu Jagielońskiego, choć urodziła się w Przemyślu, czuje się krakowianką z krwi i kości. Swój czas profesorowa dzieli między sprawunki, pilnowanie kucharki Franciszki i czytanie "Czasu". Przypadkowa wizyta w domu Helclów wniesie w monotonne życie Szczupaczyńskiej trochę ekscytacji, bowiem w słynnym domu ginie jedna z pensjonariuszek, a to dopiero początek tajemniczych wypadków w słynnym Domu dla Ubogich. Znudzona kobieta odkrywa sobie w żyłkę detektywistyczną i postanawia odkryć co kryje się za zniknięciem kobiety.
W trakcie lektury "Tajemnicy domu Helclów" towarzyszył mi szeroki uśmiech. Dehnel i Tarczyński stworzyli cudownie irytującą i niezwykłą postać - profesorową Szczupaczyńską, której nie sposób nie pokochać. Bywa irytująca i wścibska, ale jednocześnie także sprytna i przebiegła. Cała książka zresztą to galeria osobliwości mniejszych i większych. Powieść ma jeszcze jednego ważnego bohatera - Kraków pod koniec XIX wieku - miejsce bez wątpienia barwne. Wraz z profesorową czytelnik przechadza się po klimatycznych uliczkach, wybiera na premierę do teatru i uczestniczy w pogrzebie Matejki.
Tarczyński i Dehnel stworzyli książkę, którą czyta się z prawdziwą przyjemnością. Lekkie pióro i poczucie humoru - tym charakteryzuje się ich powieść. Podobało mi się i liczę na więcej.
Zofia Szczupaczyńska, żona profesora anatomii Uniwersytetu Jagielońskiego, choć urodziła się w Przemyślu, czuje się krakowianką z krwi i kości. Swój czas profesorowa dzieli między sprawunki, pilnowanie kucharki Franciszki i czytanie "Czasu". Przypadkowa wizyta w domu Helclów wniesie w monotonne życie Szczupaczyńskiej trochę ekscytacji, bowiem w słynnym domu ginie jedna z pensjonariuszek, a to dopiero początek tajemniczych wypadków w słynnym Domu dla Ubogich. Znudzona kobieta odkrywa sobie w żyłkę detektywistyczną i postanawia odkryć co kryje się za zniknięciem kobiety.
W trakcie lektury "Tajemnicy domu Helclów" towarzyszył mi szeroki uśmiech. Dehnel i Tarczyński stworzyli cudownie irytującą i niezwykłą postać - profesorową Szczupaczyńską, której nie sposób nie pokochać. Bywa irytująca i wścibska, ale jednocześnie także sprytna i przebiegła. Cała książka zresztą to galeria osobliwości mniejszych i większych. Powieść ma jeszcze jednego ważnego bohatera - Kraków pod koniec XIX wieku - miejsce bez wątpienia barwne. Wraz z profesorową czytelnik przechadza się po klimatycznych uliczkach, wybiera na premierę do teatru i uczestniczy w pogrzebie Matejki.
Tarczyński i Dehnel stworzyli książkę, którą czyta się z prawdziwą przyjemnością. Lekkie pióro i poczucie humoru - tym charakteryzuje się ich powieść. Podobało mi się i liczę na więcej.
sobota, 12 grudnia 2015
Top 10: wymarzone prezenty książkowe
Książki od wielu lat kupuję sobie sama, sporadycznie dostaję też książki od przyjaciół. Może jednak Mikołaj tu zajrzy i pod choinką znajdę jednak jakąś książkę? Wątpliwe, ale marzyć każdy może ;)
1. Po pierwsze: Czytnik
Od pewnego czasu intensywnie myślę nad czytnikiem. Kusi Kindle, ale ciekawą opcję oferuje też Legimi. To naprawdę trudna decyzja...
2. Saga o Wiedźminie
Mam dwa tomy, ale chciałabym mieć całą sagę w jednolitym wydaniu.
3. "Stulecie detektywów" i "Godzina detektywów" Thorwald
Kilka lat temu czytałam świetna "Godzinę detektywów", od tamtej pory marzę by te dwie książki pojawiły się na mojej półce.
4. "Drood" Dan Simmons
Książka już chyba nie do zdobycia (przynajmniej nie w księgarniach), czekam na wznowienie, bo jakoś przegapiłam i nie kupiłam, a podobno to wartościowa powieść.
5. "Przeminęło z wiatrem" Margaret Mitchell
Przeminęło z wiatrem to jeden z moich ulubionych filmów. Książki nie czytałam, ale kiedy zobaczyłam jej najnowsze wydanie wiedziałam, że muszę ją mieć. Jeśli Mikołaj się nie spisze to będzie mój pierwszy zakup w 2016 roku.
6. "Skazani. Ostatnie dni rosyjskiej arystokracji" Douglas Smith
Kolejny mroczny przedmiot pożądania. Muszę mieć.
7. "Wszystkie lektury nadobowiązkowe" Wisława Szymborska
Tak! Wszystkie felietony Wisławy Szymborskiej w jednym miejscu. Uczta dla mola książkowego.
8. "Londyn. Biografia" Peter Acroyd
Przyniosłam tę książkę do domu z biblioteki. Nie przeczytałam, ale chcę mieć. Bardzo.
9. "Paryż" Edward Rutheford
Do tej pory przed zakupem powstrzymywały mnie dwie rzeczy: cena i długość tej powieści. Czatuję na promocję :)
10. Antologia 100/XX - wszystkie tomy
Nie wiem kiedy miałabym niby przeczytać te cegły, ale marzyć każdy może.
1. Po pierwsze: Czytnik
Od pewnego czasu intensywnie myślę nad czytnikiem. Kusi Kindle, ale ciekawą opcję oferuje też Legimi. To naprawdę trudna decyzja...
2. Saga o Wiedźminie
Mam dwa tomy, ale chciałabym mieć całą sagę w jednolitym wydaniu.
3. "Stulecie detektywów" i "Godzina detektywów" Thorwald
Kilka lat temu czytałam świetna "Godzinę detektywów", od tamtej pory marzę by te dwie książki pojawiły się na mojej półce.
4. "Drood" Dan Simmons
Książka już chyba nie do zdobycia (przynajmniej nie w księgarniach), czekam na wznowienie, bo jakoś przegapiłam i nie kupiłam, a podobno to wartościowa powieść.
5. "Przeminęło z wiatrem" Margaret Mitchell
Przeminęło z wiatrem to jeden z moich ulubionych filmów. Książki nie czytałam, ale kiedy zobaczyłam jej najnowsze wydanie wiedziałam, że muszę ją mieć. Jeśli Mikołaj się nie spisze to będzie mój pierwszy zakup w 2016 roku.
6. "Skazani. Ostatnie dni rosyjskiej arystokracji" Douglas Smith
Kolejny mroczny przedmiot pożądania. Muszę mieć.
7. "Wszystkie lektury nadobowiązkowe" Wisława Szymborska
Tak! Wszystkie felietony Wisławy Szymborskiej w jednym miejscu. Uczta dla mola książkowego.
8. "Londyn. Biografia" Peter Acroyd
Przyniosłam tę książkę do domu z biblioteki. Nie przeczytałam, ale chcę mieć. Bardzo.
9. "Paryż" Edward Rutheford
Do tej pory przed zakupem powstrzymywały mnie dwie rzeczy: cena i długość tej powieści. Czatuję na promocję :)
10. Antologia 100/XX - wszystkie tomy
Nie wiem kiedy miałabym niby przeczytać te cegły, ale marzyć każdy może.
A Wy co chcielibyście znaleźć pod choinką?
niedziela, 6 grudnia 2015
Stosik mieszany
Cokolwiek bym nie robiła, ile bym się nie zarzekała, że kupować, pożyczać i wypożyczać nie będę to i tak to robię. Nawet już z tym nie walczę. Trochę tu książek z biblioteki, jedna recenzyjna, kilka pożyczonych od kuzynki i zakupów własnych.
Niedługo już chyba stanę przed problemem braku miejsca na półkach, dlatego intensywnie zastanawiam się nad czytnikiem. Większość z Was poleca kultowego Kindla. A co z InkBook Onyx z abonamentem Legimi? Ktoś ma?
A stosik:
Z lewej strony:
Jorn Lier Horst "Poza sezonem" - pożyczka od kuzynki
Kate Atkinson "Kiedy nadejdą dobre wieści?" - jw.
Viveca Sten "Na spokojnych wodach", "W zamkniętym kręgu" - te i dwie pozostałe to pożyczka od lubiącej kryminały kuzynki :)
Kristina Ohlsson "Zagadka Sary Tell" - prezent Mikołajkowy ode mnie dla mnie :)
Liza Marklund "Żelazna krew" - jw.
Sofia Caspari "W krainie srebrnej rzeki" - dla mamy
Helen Rappaport "Cztery siostry" - efekt wyprzedaży książek u anetypzn
Gijs van Hensbergen "Gaudi. Geniusz z Barcelony" - jw.
Kamil Janicki "Żelazne damy" - kolejny Mikołajkowy zakup
Agnieszka Haska, Jerzy Stachowicz "Bezlitosny. Najokrutniejsze kobiety dwudziestolecia międzywojennego" - od Bussiness & Culture
Po prawej stronie:
Stanley Middleton "Wakacje" - z biblioteki
P.M Nowak "Cokolwiek uczyniliście" - jw.
RemigiuszMróz "Ekspozycja" - nareszcie dowiem się o co chodzi z tym Mrozem :P
Jo Walton "Podwójne życie Pat" - z biblioteki
W stosiku powinny znaleźć się jeszcze "Dziewczyna z pociągu" i dwie książki Viveki Sten, ale wywędrowały.
Niedługo już chyba stanę przed problemem braku miejsca na półkach, dlatego intensywnie zastanawiam się nad czytnikiem. Większość z Was poleca kultowego Kindla. A co z InkBook Onyx z abonamentem Legimi? Ktoś ma?
A stosik:
Z lewej strony:
Jorn Lier Horst "Poza sezonem" - pożyczka od kuzynki
Kate Atkinson "Kiedy nadejdą dobre wieści?" - jw.
Viveca Sten "Na spokojnych wodach", "W zamkniętym kręgu" - te i dwie pozostałe to pożyczka od lubiącej kryminały kuzynki :)
Kristina Ohlsson "Zagadka Sary Tell" - prezent Mikołajkowy ode mnie dla mnie :)
Liza Marklund "Żelazna krew" - jw.
Sofia Caspari "W krainie srebrnej rzeki" - dla mamy
Helen Rappaport "Cztery siostry" - efekt wyprzedaży książek u anetypzn
Gijs van Hensbergen "Gaudi. Geniusz z Barcelony" - jw.
Kamil Janicki "Żelazne damy" - kolejny Mikołajkowy zakup
Agnieszka Haska, Jerzy Stachowicz "Bezlitosny. Najokrutniejsze kobiety dwudziestolecia międzywojennego" - od Bussiness & Culture
Po prawej stronie:
Stanley Middleton "Wakacje" - z biblioteki
P.M Nowak "Cokolwiek uczyniliście" - jw.
RemigiuszMróz "Ekspozycja" - nareszcie dowiem się o co chodzi z tym Mrozem :P
Jo Walton "Podwójne życie Pat" - z biblioteki
W stosiku powinny znaleźć się jeszcze "Dziewczyna z pociągu" i dwie książki Viveki Sten, ale wywędrowały.
środa, 2 grudnia 2015
"Autostopem przez Atlantyk i Amerykę Południową" Przemysław Skokowski
Podróż do Ameryki Południowej to moje wciąż niespełnione marzenie. Dlatego nie wahałam się długo i sięgnęłam po książkę Przemysława Skokowskiego, podróżnika, autora bloga Autostopem przez życie (i książki o tym samym tytule), młodego człowieka, który zainicjował akcję zbierania pieniędzy dla Fundacji Dzieci Osieroconych - Autostopem dla Hospicjum.
Autor wydaje się być osobą nieprzeciętnie odważną. Po raz drugi zdecydował się na wielomiesięczną podróż autostopem. Swoją podróż rozpoczął w rodzinnym Gdańsku, dotarł do Lourdes skąd, słynnym szlakiem pielgrzymów, pieszo udał się do Santiago de Compostela. Jego kolejnym celem były Wyspy Kanaryjskie i Karaiby, gdzie zaplanował dostać się jachtostopem (tak istnieje coś takiego i tak udało mu się). Dotarłszy do niewielkiej karaibskiej wyspy Sint Maarten autor wyruszył w podróż przez Amerykę Środkową i Południową, po drodze odwiedzając: Kostarykę, Nikaraguę, Panamę, Kolumbię, Ekwador, Peru, Boliwię, Argentynę i Brazylię.
Mój nastrój podczas lektury falował. Był podziw dla autora za podjęcie przedsięwzięcia, ale też czasami zniechęcenie i irytacja stylem, którym się posługiwał. To co świetnie sprawdza się na blogu nie zawsze pasuje do książki. Autor wydaje się być osobą, z którą fajnie rozmawiałoby się przy piwie, poza tym sprawia wrażenie przemiłego faceta, który ma jakiś cel w życiu. Pisarzem jednak nie jest i to wyraźnie widać. Drażniące bywają opisy czynności dość prozaicznych, choć im dalej w książkę, tym tego mniej. Było też czuć, że sam autor wyprawą i wiążącymi się z nią obowiązkami był zmęczony. Jak sam zresztą w posłowiu wspominał, czytelnicy po lekturze raczej nie będą marzyli o spakowaniu walizek i wyruszeniu w świat.
Choć "Autostopem przez Atlantyk i Amerykę Południową" nie zachwyciło mnie literacko to na pewno warto docenić wysiłek autora. "Autostopem..." to nie tylko książka. Pod tytułami kilku rozdziałów zamieszczone są kodu QR, dzięki którym można obejrzeć filmiki z wyprawy i dzięki temu, choć na chwilę poczuć się jak autor.
Nie polecam, nie odradzam.
Autor wydaje się być osobą nieprzeciętnie odważną. Po raz drugi zdecydował się na wielomiesięczną podróż autostopem. Swoją podróż rozpoczął w rodzinnym Gdańsku, dotarł do Lourdes skąd, słynnym szlakiem pielgrzymów, pieszo udał się do Santiago de Compostela. Jego kolejnym celem były Wyspy Kanaryjskie i Karaiby, gdzie zaplanował dostać się jachtostopem (tak istnieje coś takiego i tak udało mu się). Dotarłszy do niewielkiej karaibskiej wyspy Sint Maarten autor wyruszył w podróż przez Amerykę Środkową i Południową, po drodze odwiedzając: Kostarykę, Nikaraguę, Panamę, Kolumbię, Ekwador, Peru, Boliwię, Argentynę i Brazylię.
Mój nastrój podczas lektury falował. Był podziw dla autora za podjęcie przedsięwzięcia, ale też czasami zniechęcenie i irytacja stylem, którym się posługiwał. To co świetnie sprawdza się na blogu nie zawsze pasuje do książki. Autor wydaje się być osobą, z którą fajnie rozmawiałoby się przy piwie, poza tym sprawia wrażenie przemiłego faceta, który ma jakiś cel w życiu. Pisarzem jednak nie jest i to wyraźnie widać. Drażniące bywają opisy czynności dość prozaicznych, choć im dalej w książkę, tym tego mniej. Było też czuć, że sam autor wyprawą i wiążącymi się z nią obowiązkami był zmęczony. Jak sam zresztą w posłowiu wspominał, czytelnicy po lekturze raczej nie będą marzyli o spakowaniu walizek i wyruszeniu w świat.
Choć "Autostopem przez Atlantyk i Amerykę Południową" nie zachwyciło mnie literacko to na pewno warto docenić wysiłek autora. "Autostopem..." to nie tylko książka. Pod tytułami kilku rozdziałów zamieszczone są kodu QR, dzięki którym można obejrzeć filmiki z wyprawy i dzięki temu, choć na chwilę poczuć się jak autor.
Nie polecam, nie odradzam.
niedziela, 29 listopada 2015
"Trujący anioł" Jean Teule
Helene Jegado, tytułowy trujący anioł, to francuska seryjna morderczyni, która otruła (najprawdopodobniej) 36 osób. Ta, pochodząca z Bretanii chłopka, pracowała jako kucharka, a gdzie tylko się pojawiła zostawiała za sobą trupy pracodawców i ich bliskich. Przez lata truła ich arszenikiem. "Wpadła", gdy zamordowała dwie służące profesora prawa Theopila Boddarda. Została stracona 26 lutego 1852 roku. Helene jest główną bohaterką powieści francuskiego autora Jean'a Teule "Trujący anioł".
Mała Helene, przez matkę zwana Piorunicą, od najmłodszych lat nasiąkała zabobonną atmosferą bretońskiej wsi. Przysłuchiwała się rozmowom dorosłych, którym po kilku flaszkach rozwiązywał się język. Mroczne opowieści, pradawne legendy, ale przede wszystkim historie o Ankou, pomocniku Śmierci, który jeździ po Bretanii wozem i ładuje na niego ciała tych, których dosięgła niewidzialna siła...których skosił nie patyczkując się z nikim*, najbardziej rozpaliła wyobraźnię dziewczynki. W cieniu potężnego menhiru Helene uwierzyła, że jest wcieleniem Ankou, a jej zadaniem jest zebrać jak największe żniwo. Jako kucharka, Helene miała doskonałą okazję - przypadkowo znaleziona butelka trutki na szczury skutecznie pomagała jej wykonywać swoją misję przez wiele lat.
Jean Teule na tapetę wziął życiorys jednej z najskuteczniejszej trucicielki Francji, a może nawet Europy. Stworzył klimatyczną, nasiąkniętą bretońskimi wierzeniami i legendami, atmosferę i przybliżył postać Ankou - personifikację Śmierci. Samą Helene przedstawił najpierw jako dziecko, zafascynowane legendami, później piękną kobietę, która stała się syreną mamiącą marynarzy, aniołem, który pod płaszczykiem troski mordował ludzi, którzy obdarzyli ją zaufaniem. Długo nikt nie podejrzewał tej świetnej, oddanej pracodawcom kucharki. Helene zabijała każdego kto nawinął jej się pod rękę, nie oszczędzała nikogo - starych, młodych i dzieci.
Książka Teule nie jest klasycznym kryminałem czy thrillerem. Trudno ją jednoznacznie zaklasyfikować, najbliżej jej chyba do powieści biograficznej. Nie jest to książka, która trzyma w napięciu, w końcu doskonale znamy jej zakończenie, ale czytałam ją ze sporym zainteresowaniem, głownie ze względu na klimat bretońskich legend. "Trującego anioła" polecam spragnionym nietypowej lektury.
Książkę otrzymałam od sklepu internetowego empik.com
* s.16
Mała Helene, przez matkę zwana Piorunicą, od najmłodszych lat nasiąkała zabobonną atmosferą bretońskiej wsi. Przysłuchiwała się rozmowom dorosłych, którym po kilku flaszkach rozwiązywał się język. Mroczne opowieści, pradawne legendy, ale przede wszystkim historie o Ankou, pomocniku Śmierci, który jeździ po Bretanii wozem i ładuje na niego ciała tych, których dosięgła niewidzialna siła...których skosił nie patyczkując się z nikim*, najbardziej rozpaliła wyobraźnię dziewczynki. W cieniu potężnego menhiru Helene uwierzyła, że jest wcieleniem Ankou, a jej zadaniem jest zebrać jak największe żniwo. Jako kucharka, Helene miała doskonałą okazję - przypadkowo znaleziona butelka trutki na szczury skutecznie pomagała jej wykonywać swoją misję przez wiele lat.
Jean Teule na tapetę wziął życiorys jednej z najskuteczniejszej trucicielki Francji, a może nawet Europy. Stworzył klimatyczną, nasiąkniętą bretońskimi wierzeniami i legendami, atmosferę i przybliżył postać Ankou - personifikację Śmierci. Samą Helene przedstawił najpierw jako dziecko, zafascynowane legendami, później piękną kobietę, która stała się syreną mamiącą marynarzy, aniołem, który pod płaszczykiem troski mordował ludzi, którzy obdarzyli ją zaufaniem. Długo nikt nie podejrzewał tej świetnej, oddanej pracodawcom kucharki. Helene zabijała każdego kto nawinął jej się pod rękę, nie oszczędzała nikogo - starych, młodych i dzieci.
Książka Teule nie jest klasycznym kryminałem czy thrillerem. Trudno ją jednoznacznie zaklasyfikować, najbliżej jej chyba do powieści biograficznej. Nie jest to książka, która trzyma w napięciu, w końcu doskonale znamy jej zakończenie, ale czytałam ją ze sporym zainteresowaniem, głownie ze względu na klimat bretońskich legend. "Trującego anioła" polecam spragnionym nietypowej lektury.
Książkę otrzymałam od sklepu internetowego empik.com
* s.16
niedziela, 22 listopada 2015
"Anatomia zbrodni. Sekrety kryminalistyki" Val McDermid
Popularność takich seriali jak: CSI: Kryminalne Zagadki Las Vegas, Bones czy Trupia Farma znacznie zwiększyła wiedzę zwykłego człowieka o kryminalistyce. Val McDermid, autorka popularnych kryminałów z profilerem Tony'm Hillem, napisała książkę, w której opisała zmagania dawnej i współczesnej kryminalistyki.
"Anatomia zbrodni" podzielona jest na dwanaście rozdziałów, od entomologii, przez medycynę sądową, antropologię, po psychologię sądową. Autorka opowiada o najciekawszych, najbardziej przełomowych sprawach z historii kryminalistyki. W jej książce przeważają raczej sprawy współczesne (i dobrze, bo historią świetnie zajął się Thorwald w "Stuleciu detektywów"), ale nie brak też historii i przełomowych dla tej dziedziny nauki spraw i odkryć. McDermid ma lekkie pióro. Momentami jej książkę czyta się jak najlepszy kryminał. Udowadnia ona, że najlepsze (i najokrutniejsze zarazem) opowieści pisze historia.
Pisząc "Anatomię zbrodni" szkocka pisarka zrobiła dokładny reasearch, a przede wszystkim skontaktowała się ze światowej sławy specjalistami m.in z Niamh Nic Daeid ekspertką od pożarów, Dickiem Shepardem ekspertem medycyny sądowej czy entomologiem Martinem Hallem. McDermid przeplatając wywiady z ekspertami z opisami okrutnych zbrodni i historią kryminalistyki stworzyła wciągającą książkę, która zadowoli każdego zainteresowanego tym tematem. Polecam.
Książkę otrzymałam od sklepu empik.com
"Anatomia zbrodni" podzielona jest na dwanaście rozdziałów, od entomologii, przez medycynę sądową, antropologię, po psychologię sądową. Autorka opowiada o najciekawszych, najbardziej przełomowych sprawach z historii kryminalistyki. W jej książce przeważają raczej sprawy współczesne (i dobrze, bo historią świetnie zajął się Thorwald w "Stuleciu detektywów"), ale nie brak też historii i przełomowych dla tej dziedziny nauki spraw i odkryć. McDermid ma lekkie pióro. Momentami jej książkę czyta się jak najlepszy kryminał. Udowadnia ona, że najlepsze (i najokrutniejsze zarazem) opowieści pisze historia.
Pisząc "Anatomię zbrodni" szkocka pisarka zrobiła dokładny reasearch, a przede wszystkim skontaktowała się ze światowej sławy specjalistami m.in z Niamh Nic Daeid ekspertką od pożarów, Dickiem Shepardem ekspertem medycyny sądowej czy entomologiem Martinem Hallem. McDermid przeplatając wywiady z ekspertami z opisami okrutnych zbrodni i historią kryminalistyki stworzyła wciągającą książkę, która zadowoli każdego zainteresowanego tym tematem. Polecam.
Książkę otrzymałam od sklepu empik.com
Subskrybuj:
Posty (Atom)















